9 Kasım 1989: Berlin'de Duvarın Delindiği Gece

9 Kasım 1989 akşamı, tankların ve anlaşmaların yapamadığını sıradan bir bürokratik kâğıt parçası yaptı: on yıllardır ayakta duran duvarı açtı.

Tek bir günün hikayesi · 2 dakika ·

9 Kasım 1989: Berlin'de Duvarın Delindiği Gece
Laurent06, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Gün, zaferle değil gerginlikle başladı. Egon Krenz liderliğindeki Doğu Almanya yönetimi haftalardır, Ağustos'taki Pan-Avrupa Pikniği'nden sonra Macaristan ve Çekoslovakya üzerinden kaçan binlerce vatandaşını sakinleştirecek yeni seyahat düzenlemeleri hazırlıyordu. 6 Kasım'da İçişleri Bakanlığı, Honecker döneminin kısıtlamalarında kozmetik değişiklikler öngören ve onay sürecini karanlıkta bırakan bir taslak yayımlamıştı; halk bunu değersiz bularak öfkeyle karşılamıştı. 4 Kasım'daki Alexanderplatz gösterisi ise kamuoyunun sabrının ne kadar tükendiğini göstermişti.

9 Kasım'a gelindiğinde hükûmet daha ikna edici bir şey ortaya koymaya çalışıyordu. Bakanlar Kurulu, Doğu Almanya'dan seyahat ve kalıcı göçe ilişkin geçici bir düzenleme hazırladı; bu belge daha sonra 'Schabowski Notu' olarak tanınacaktı. Amaç, baskıyı hükûmetin kendi takvimine göre, resmî kanallardan sessizce hafifletmekti.

Ancak açıklama neredeyse kaza eseri yapıldı. SED sözcüsü Günter Schabowski, o gün düzenlenen bir basın toplantısında notu okudu; kendi sözlerinin sonuçlarına hazırlıksız görünüyordu. Sözlerinden, Doğu Almanların artık serbestçe, Batı Berlin'e dahi anında seyahat edebileceği anlaşılıyordu — oysa notun kendisi başvuru ve izinlere dair daha fazla bürokratik şart taşıyordu.

Açıklama saatler içinde radyo ve televizyon yayınlarıyla bölünmüş şehrin her iki yakasına da ulaştı. Yaklaşık otuz yıldır Batı'dan; 155 kilometre uzunluğunda, 4 metre yüksekliğinde çift duvarla, 302 gözetleme kulesiyle ve muhafızların ateş açma yetkisine sahip olduğu mayınlı ölüm şeridiyle ayrılmış olan Doğu Berlinliler, sınır kapılarına doğru yürümeye başladı.