Doggerland: Kuzey Denizi'nin Altındaki Ülke

Balıkçı ağlarına takılan mamut kemikleri ve av aletleri, artık var olmayan bir ülkenin son izleriydi.

Kayıp uygarlıklar · 3 dakika ·

Doggerland: Kuzey Denizi'nin Altındaki Ülke
James Walker, Vincent Gaffney,Simon Fitch,Merle Muru, Andrew Fraser, Martin Bates and Richard Bates, CC BY 4.0, via Wikimedia Commons

1931 yılında, Wash körfezinin doğusunda çalışan bir balıkçı teknesi, ağına takılan garip bir nesneyi denizden çıkardı: boynuzdan yapılmış çentikli bir av aleti. Yapılan tarihlendirme, bu aletin, şimdi deniz tabanı olan bölgenin bir zamanlar kuru tundra olduğu döneme ait olduğunu gösterdi. Bu, Güney Kuzey Denizi'nin gri sularının altında kayıp bir dünyanın yattığına dair ilk açık kanıttı — arkeologların sonradan Doggerland adını verdiği bir dünya.

Doggerland bir efsane değil, gerçek bir kara parçasıydı. Pleistosen boyunca buzullar gezegenin suyunu kilitleyip deniz seviyesini düşürdükçe defalarca ortaya çıktı. En bilinen ve son evresinde, Geç Pleistosen ile Erken Holosen'de, bugünkü Britanya'nın doğu kıyısını kuzey Fransa, Belçika, Hollanda, kuzeybatı Almanya ve Danimarka'nın Jutland yarımadasına bağlayan geniş bir düzlük oluşturuyordu. Avcı-toplayıcılar için burası boş bir arazi değildi; göller, tuzlu bataklıklar, çamur düzlükleri, nehirler ve akarsularla dolu, muhtemelen Avrupa'nın en zengin avlanma ve balıkçılık bölgesiydi.

Britanya'nın nasıl bir adaya dönüştüğünün hikâyesi çok daha eskiye, Doggerland'in Mezolitik parlak dönemine uzanır. Orta Pleistosen'e kadar Britanya, Manş Boğazı'nın bulunduğu yerdeki Weald-Artois Antiklinali'nin tebeşir sırtıyla kıtaya bağlı sıradan bir yarımadaydı. Yaklaşık 450.000 yıl önce, Anglian buzul evresinde, bir buz tabakası Kuzey Denizi havzasının büyük kısmını kapladı ve Ren, Schelde ve Thames nehirlerinin beslediği devasa bir buzul önü göl oluştu. Bu göl felaket niteliğinde taştığında antiklinali yararak bir kanal oyup Manş Nehri'ni doğurdu; üç nehrin birleşik suları Atlantik'e akmaya başladı.

Bu tek olayın Britanya'yı kıtadan tamamen ayırıp ayırmadığı hâlâ tartışmalıdır. Bazı araştırmacılara göre kesin kopuş, 340.000 veya 240.000 yıl önce ikinci bir buz-baraj gölünün taşmasıyla gerçekleşti. Jeologlar Kim Cohen ve Marc Hijma ise antiklinalin nihai yıkımının, doruğuna 160.000 yıl önce ulaşan şiddetli Saalian Buzullaşması sırasında olduğunu, ikinci bir eriyik su gölünün ise işi 130.000 yıl önce tamamladığını öne sürer.

Son Buzul Maksimumu'nun ardından, deniz seviyesi 120 metre daha alçakken, iklim yeniden ısındı. MÖ 12.000 yılına gelindiğinde Britanya, Kuzey Denizi ve Manş Boğazı'nın büyük bölümü açık bir tundraya dönüşmüştü. Kuzey Denizi ile Manş arasındaki su ayrım hattı, Dover Boğazı'ndan değil, doğuda East Anglia'dan Hollanda'daki Hook of Holland'a uzanan bir çizgiden geçiyordu; Seine, Thames, Meuse, Schelde ve Ren nehirleri birleşip Manş boyunca yavaş, geniş bir nehir olarak Atlantik'e akıyordu.