Gece Kuşları: Hopper ve Şehrin Yalnızlığı
Boş bir sokağın köşesinde, floresan ışığın altında oturan dört yabancı — ve hiçbiri birbirine tek kelime etmiyor.
1942'nin başında, Edward Hopper bir tablosunu tamamladı: kendisi ve karısı Jo'nun stüdyo defterine 'Night Hawks' diye yazdığı, iki boş sokağın kesiştiği köşedeki bir restoranı gösteren bu tablo, tarihe Gece Kuşları olarak geçti. İçeride beyazlar giyinmiş bir garson ve üç müşteri otururken, dışarıdaki kaldırım tamamen boştur. Hopper, resmi 21 Ocak 1942'de, Pearl Harbor Saldırısı'nın hemen ardından tamamladı; ülkeye çöken kasvetli hava tuvale de sızmıştı.
Jo Hopper, çiftin ortak alışkanlığı olan defterde her tabloyu kayda geçirirdi: Edward kroniz çizer, teknik ayrıntıları not ederdi; Jo ise kendi yorumunu eklerdi. Gece Kuşları için tuttuğu notlar oldukça ayrıntılıdır: kiraz ağacından tezgâh, yeşil jade fayanslar, beyazlar içinde sarışın bir adam, sandviç yiyen kırmızı bluzlu bir kız ve gaga gibi burnuyla 'gece kuşu' dediği koyu takım elbiseli, çelik gri şapkalı bir adam. Sırtı dönük dördüncü bir figürü ise 'karanlık ve sinsi' olarak tanımlar. Restoranın tabelasında Phillies markası beş sentlik puro reklamı vardır. Jo, Edward'ın iki erkek için aynadan poz verdiğini, kendisinin de kız için modellik ettiğini; tablonun tamamlanmasının altı hafta sürdüğünü yazmıştır.
Bir arkadaşı Hopper'a resimde yalnızlık ve boşluk anlatmak isteyip istemediğini sorduğunda, ressam «Bunu özellikle yalnız görmedim» dedi. Ardından tabloyla hep birlikte anılacak cümleyi ekledi: «Bilinçsizce, büyük olasılıkla, büyük bir şehrin yalnızlığını resmediyordum.» Bazı yorumcular bu havayı Ernest Hemingway'e bağlar — Hopper'ın çok beğendiği 'Katiller' öyküsüne ya da daha felsefi 'Temiz, Aydınlık Bir Yer'e.
Hopper, sahnenin «iki sokağın kesiştiği Greenwich Avenue'daki bir restorandan» esinlendiğini söylemiş, kendi Greenwich Village stüdyosuna yakın bu yeri «çok basitleştirdiğini ve restoranı büyüttüğünü» kabul etmiştir. Bu tek cümle, onlarca yıl sürecek bir amatör dedektiflik macerasını başlattı. Hayranlar, Seventh Avenue South, Greenwich Avenue ve West 11th Street'in kesiştiği Mulry Square'e odaklandı; ama 1930'lardan 1970'lere kadar o arsada bir benzin istasyonu vardı, bu da ihtimali ortadan kaldırıyordu. Jeremiah Moss adlı bir yazar, 1950'lere ait bir arazi kullanım haritasında, benzin istasyonunun yanında, Perry Street'in eğimli bir kısmında 1930'ların sonu ile 1950'lerin başı arasında ortaya çıkmış bir restoran buldu. Sonuç muhtemelen şu: tabloyla tam örtüşen tek bir gerçek restoran hiç var olmadı — sadece basitleştirilmiş, büyütülmüş bir hatıra vardı.
Sanat kategorisinden
Deniz Kenarında Keşiş
Uzun bir elbise içindeki tek bir figür, boş ve gri bir denize bakıyor — ve bu boşluk, sergilendiği anda büyük bir tartışma yarattı. 1810'da Berlin'de görücüye çıktığında kimse bu tabloyla ne yapacağını bilemedi.
Carnation, Lily, Lily, Rose
Bir Amerikalı ressam, İngiliz bir bahçede her akşam birkaç dakikalığına beliren mor alacakaranlığı yakalamak için batan güneşle yarıştı — ve bu yarış iki yıl sürdü.
The Apotheosis of Washington
ABD Kongre Binası'nın kubbesine bakarsanız, bulutların arasında tanrılaştırılmış George Washington'u görürsünüz — bir kurucu babanın söylenceye dönüştüğü an, tavana kazınmış hâlde.
Cupid’in Öpücüğü ile Yeniden Canlanan Psyche
Uykudaki bir ceset, ona değen bir kanat ucu ve mermerin nefes almayı öğrendiği o an — Antonio Canova'nın göze aldığı imkânsız sahne.
Felemenk Atasözleri
Bir köy meydanına bakın: bir adam sütuna dişleriyle asılıyor, bir başkası gün ışığını sepetle taşıyor, bir kadın kocasına mavi bir pelerin giydiriyor. Her hareket bir şaka — dilini bilene.
14 Yaşındaki Küçük Dansçı
Üzerinde gerçek bir tütü, başında insan saçından bir peruk vardı — ve 1881'de onu gören eleştirmenler sanki iğrenç bir şeyle karşı karşıyaymış gibi geri çekildiler.