XIV. Louis Portresi: Rigaud'nun Başyapıtı
Torununa vermek için sipariş edilen bu portre, o kadar görkemli çıktı ki, onu sipariş eden kral bir türlü elinden bırakamadı.
1700 yılının Kasım ayında, II. Carlos'un varissiz ölümü İspanya tahtını Avrupa'nın hanedanlık kavgalarının ortasına bıraktı. İspanya kralının vasiyeti, XIV. Louis'nin torunu ve Grand Dauphin'in ikinci oğlu olan Anjou Dükü Philip'i meşru vâris olarak gösteriyordu. Philip, yeni krallığına gitmeden önce yanında dedesinin bir görüntüsünü taşımak istedi; üstelik kendi portresini yapan ressamın elinden çıkma bir görüntü.
Bu ressam Hyacinthe Rigaud'ydu. Adı, Philippsburg kuşatmasında komutan olarak resmedilen Grand Dauphin portresiyle zaten XIV. Louis'ye ulaşmıştı. 1700'de Rigaud, İspanya'ya gitmeden hemen önce V. Philip'in portresini yaptı. Genç kral bu eserden öylesine memnun kaldı ki, dedesinden aynı ressamın elinden çıkma bir portre istedi. XIV. Louis kabul etti ve Rigaud ertesi yıl çalışmaya başladı.
Oturumlar hiç kolay geçmedi. Madame de Maintenon, 11 Mart 1701'de Noailles Dükü'ne yazdığı mektupta, kralı resim için sabit tutmaya çalıştıklarını, gutunun (nikris) imdatlarına yetiştiğini, yoksa onu üç dört saat boyunca asla tutamayacaklarını şakayla anlatır. Marquis de Dangeau'nun günlüğü de bu oturumları doğrular; 10 ve 11 Mart 1701 tarihlerinde, gut hastalığı çeken kralın Madame de Maintenon'un dairesine taşındığı ve Rigaud'nun orada çalıştığı kayıtlıdır.
19 Ocak 1702'de Dangeau yine bir oturumu kaydetti; kralın, 'hiçbir öğüde ihtiyacı olmamasına rağmen' Madame de Maintenon'un yanında Rigaud tarafından resmedilmeye sabırla katlandığını yazdı — bu portrenin, ısrarla bekleyen İspanya Kralı için olduğunu belirterek. Rigaud canlı modelden resmetmeye devam etti, kompozisyonu inceltti ve İspanya için tasarlanan portre bir türlü yola çıkmadı. Daha sonra, 3 Eylül 1703'te V. Philip, markize dedesinin portresini temin etmesine yardım ettiği için teşekkür eden bir mektup yazdı ve onu sabırsızlıkla beklediğini belirtti.
Sanat kategorisinden
Deniz Kenarında Keşiş
Uzun bir elbise içindeki tek bir figür, boş ve gri bir denize bakıyor — ve bu boşluk, sergilendiği anda büyük bir tartışma yarattı. 1810'da Berlin'de görücüye çıktığında kimse bu tabloyla ne yapacağını bilemedi.
Carnation, Lily, Lily, Rose
Bir Amerikalı ressam, İngiliz bir bahçede her akşam birkaç dakikalığına beliren mor alacakaranlığı yakalamak için batan güneşle yarıştı — ve bu yarış iki yıl sürdü.
The Apotheosis of Washington
ABD Kongre Binası'nın kubbesine bakarsanız, bulutların arasında tanrılaştırılmış George Washington'u görürsünüz — bir kurucu babanın söylenceye dönüştüğü an, tavana kazınmış hâlde.
Cupid’in Öpücüğü ile Yeniden Canlanan Psyche
Uykudaki bir ceset, ona değen bir kanat ucu ve mermerin nefes almayı öğrendiği o an — Antonio Canova'nın göze aldığı imkânsız sahne.
Felemenk Atasözleri
Bir köy meydanına bakın: bir adam sütuna dişleriyle asılıyor, bir başkası gün ışığını sepetle taşıyor, bir kadın kocasına mavi bir pelerin giydiriyor. Her hareket bir şaka — dilini bilene.
14 Yaşındaki Küçük Dansçı
Üzerinde gerçek bir tütü, başında insan saçından bir peruk vardı — ve 1881'de onu gören eleştirmenler sanki iğrenç bir şeyle karşı karşıyaymış gibi geri çekildiler.