Freedom from Want: Rockwell'in Şükran Günü
Bir aşçı, kalabalık bir masaya kızarmış hindiyi indirir — ve kimse henüz yemeğe başlamamıştır. Tabağın ortasındaki o boşluk, Amerikan yaşamının en tanıdık imgelerinden birine dönüşecektir.
1942'nin Kasım ayında, Vermont'un küçük kasabası Arlington'da Norman Rockwell, aşçısı Bayan Thaddeus Wheaton'dan Şükran Günü'nde masaya kızarmış bir hindi getirmesini istedi. Onu, kuşu masanın ucunda duran kocasının önüne koyarken fotoğrafladı. Bayramın kendisinde yakalanan bu tek an, Rockwell'in Dört Özgürlük dizisinin üçüncü tablosu olan Freedom from Want'ın tohumu oldu.
Dizinin kökleri bir tuvalde değil, bir konuşmada yatıyordu. Başkan Franklin D. Roosevelt, 6 Ocak 1941'de 77. Kongre'ye hitap ederken, her yerdeki insanların hak ettiğine inandığı dört özgürlüğü dile getirdi: ifade özgürlüğü, ibadet özgürlüğü, yoksulluktan azade olma ve korkudan azade olma. O dönem birçok Amerikalı için soyut kalan bu kavramlar, ülke savaşa yaklaşırken hükümet tarafından vatanseverlik duygusunu körüklemek için kullanıldı.
Rockwell önce hizmetlerini Savaş Bilgilendirme Ofisi'ne sundu; Haziran ortasında Dört Özgürlük'ü kömür kalemle taslak haline getirmişti. Ancak bir yetkili onu geri çevirdi: 'Önceki savaşta siz illüstratörler posterleri yaptınız. Bu savaşta gerçek sanatçıları, ince sanat adamlarını kullanacağız.' Rockwell'in fikrindeki değeri gören kişi, Saturday Evening Post editörü Ben Hibbs oldu; savaş dönemi baskı kısıtlamalarının dergiyi tam renkli baskıdan vazgeçirebileceği uyarısıyla onu hızla tamamlamaya itti.
Rockwell, tablosunun kendisine eşlik edecek ve Carlos Bulosan tarafından yazılan denemeyle yeterince örtüşmediğinden kaygılanıyordu. Hibbs onu, illüstrasyonların birbirini birebir yansıtması gerekmediğini, sadece aynı temayı ele almalarının yeterli olduğunu söyleyerek yatıştırdı. Yayımlandığında bu deneme, birçok Amerikalının evlerinde yaşadığı sosyoekonomik zorluklara değindi — tablonun sıcaklığına karşıt bir ses — ve Bulosan'ı ansızın kamuoyunun dikkatine taşıdı.```pending```
Masadaki her figür, Rockwell'in şahsen tanıdığı biriydi — Arlington'dan komşular ve aile üyeleri, stüdyosunda tek tek fotoğraflanıp sonradan kompozisyona işlendi. Eşi Mary sahnede yer alıyordu, annesi Nancy de öyle. Wheaton çifti, Lester Brush, Florence Lindsey, Jim Martin, Dan Walsh, Charles Lindsey ve küçük Hoisington çocukları Bill ile Shirley, masanın etrafındaki dokuz yetişkin ve iki çocuğu tamamlıyordu.
Sanat kategorisinden
Deniz Kenarında Keşiş
Uzun bir elbise içindeki tek bir figür, boş ve gri bir denize bakıyor — ve bu boşluk, sergilendiği anda büyük bir tartışma yarattı. 1810'da Berlin'de görücüye çıktığında kimse bu tabloyla ne yapacağını bilemedi.
Carnation, Lily, Lily, Rose
Bir Amerikalı ressam, İngiliz bir bahçede her akşam birkaç dakikalığına beliren mor alacakaranlığı yakalamak için batan güneşle yarıştı — ve bu yarış iki yıl sürdü.
The Apotheosis of Washington
ABD Kongre Binası'nın kubbesine bakarsanız, bulutların arasında tanrılaştırılmış George Washington'u görürsünüz — bir kurucu babanın söylenceye dönüştüğü an, tavana kazınmış hâlde.
Cupid’in Öpücüğü ile Yeniden Canlanan Psyche
Uykudaki bir ceset, ona değen bir kanat ucu ve mermerin nefes almayı öğrendiği o an — Antonio Canova'nın göze aldığı imkânsız sahne.
Felemenk Atasözleri
Bir köy meydanına bakın: bir adam sütuna dişleriyle asılıyor, bir başkası gün ışığını sepetle taşıyor, bir kadın kocasına mavi bir pelerin giydiriyor. Her hareket bir şaka — dilini bilene.
14 Yaşındaki Küçük Dansçı
Üzerinde gerçek bir tütü, başında insan saçından bir peruk vardı — ve 1881'de onu gören eleştirmenler sanki iğrenç bir şeyle karşı karşıyaymış gibi geri çekildiler.